چاپ این خبر
کد خبر : 1355
۱:۲۳ ب.ظ - یکشنبه ۱۳۹۲/۰۷/۱۴
گفتگوی صمیمانه با هنرمند معلول خوانساری؛

معلولیت نه محدودیت است نه حصار و دیوار

ازکوچه پس کوچه های خاکی روستای قودجان که گذر می کنیم می رسیم به کوچه ای که نامش را گل باران نهاده اند بی خبر از ان که دریکی از خانه های همین کوچه گلی از گل های این شهرو مرزوبوم زندگی می کند که با وجود همه محدودیت ها و مشکلات ناشی از معلولیت روح بلندش تابلویی از اراده و ایمان را به نمایش گذاشته است.

به گزارش پایگاه خبری چشمه سار به نقل ازصاحب نیوز ، ارزش هر انسانی به میزان تلاش و اراده اوست و همدل شدن با انسان هایی که هر چند به رقم مشکلاتی که دارند اما معلولیت برای انها نه سد است و نه دیوار بلکه پلی است برای تحقق خواسته هایشان اما از مسیری پر فرازو نشیب تر، تابلویی است که اراده های مستحکم و ارواح قوی را به نمایش می گذارد.
با یکی از همین افراد به گفتگویی صمیمانه نشستیم و با او از مرزهایی که اراده وی آنها را پشت سر گذارده صحبت کردیم.

مریم هوشنگی معلول جسمی حرکتی اهل و ساکن شهرستان خوانسار با وجود مشکلات ناشی از معلولیت جسمی که در دوران نوزادی به آن مبتلا شده اما این مشکلات او را از پای نیاندخته است و اراده قوی اش در انجام کارهای هنری ستایش اطرافیان را برانگیخته است.
مادر مریم از روزهایی می گوید که او تا هشت سالگی قادر به راه رفتن نبود تا اینکه با تدبیر پدر بزرگ ، مریم را وادار به راه رفتن و استفاده از پاهایش کردند.
آن روز ها مریم را به مدرسه هم فرستادند و تا کلاس نهم تحصیلاتش را ادامه داد. مریم با وجود ناتوانی نسبی در تکلم اظهار می داشت من در زندگی هیچ اشتباهی نکردم اما تنها اشتباهی که از من سر زده این بوده که تحصیلاتم را تا آخر ادامه ندادم.

او به نیکی از معلمان دوران کودکی خود به خصوص نوری و خالوحاجی یاد می کند که چگونه او را به دوش می گرفتند و به مدرسه می بردند.
مریم هوشنگی با وجود معلولیت در تکلم به حفظ قران نیزمشغول بوده و حتی اظهار می دارد اگر امام جمعه شهرستان هم از او امتحان بگیرد هیچ اشتباهی در قرائت و حفظ او پیدا نخواهد کرد.
هنرمند معلول شهرمان اظهار می داشت دوست دارد معلم قران در نهضت می شد.

وی با وجود فاصله زیاد منزل تا مرکز شهر و مشکلات ناشی از معلولیت، دوری راه را به جان خریده و با طی مسافتی نسبتا طولانی با پای پیاده به شهرآمده و از کلاس های هنری استفاده می نماید.

وی تاکنون باوجود معلولیت حرکتی موفق به یادگیری هنر تابلو فرش، چرم دوزی، گل دوزی، ملیله دوزی، مونجوق دوزی، ربان دوزی، سرمه دوزی  و قلاب بافی و… شده است.
مریم هوشنگی از نبود مکانی برای جمع شدن و در کنار هم قرار گرفتن معلولان شهرستان گلایه می کند و اظهار می دارد چرا در شهرستان مانند شهرهای بزرگ مکان یا محلی وجود ندارد تا معلولان به همین بهانه در کنار یکدیگر جمع شوند و از مسائل و مشکلات یکدیگر و از هنرها و دستاورد های زندگی هم مطلع شوند.
مکانی که در آن معلولان با حضوردر آن محل بخشی از مشکلاتشان که  ناشی از تنهایی ، گوشه گیری و افسردگی می باشد حل شود.
محلی که با یکدیگر به صحبت بنشینند و دغدغه هایشان را بگویند . او از مشکلات روحی که بعد از مدتی علاوه بر مشکلات جسمی گریبان گیر معلولان می شود صحبت می کند و اظهار می دارد ای کاش مسئولان به خصوص مسئولان بهزیستی تنها با دادن حقوق ناچیز ماهیانه به معلولان تحت پوشش، معلولان و مشکلات شان را از سر خود باز نمی کردند و با ایجاد چنین مکانی بخشی از مشکلات و مسائل آنها را حل می کردند.

مریم با وجود مشکل در اظهار کلمات سعی می کرد بیان کند که چقدر دوست دارد از خانه به هر بهانه ای که شده بیرون بیاید و در بین مردم و با مردم باشد.
مریم هوشنگی در میان مربیان و اساتیدی که به وی کمک کردند تا او به کار های هنری مسلط شود از خانم نیک روش یاد کرد واز او تشکر نمود.
او می گفت ۲ سال بود که از خانه بیرون نیامده بود و با مشکلات روحی دست و پنجه نرم می کرد خانم نیک روش به او روحیه داد و او را وادار به حرکت کرد.
او از بی مهری های برخی افراد می گفت از تفاوت شرایط و عدم تفکر درست برخی افراد که بدون در نظر گرفتن موقعیت معلولین از آنها توقعات بی مورد دارند.

وی از علاقه اش به حوزه علمیه گفت ، از این که دوست دارد به حوزه برود اما نحوه برخورد اطرافیان مانع ازآن می شود
تا اوپا در این راه بگذارد. از شرایطی که در آن قرار گرفته و موجب بروز مشکلات روحی برای وی شده اما با همه این وجود مشتاقانه درصدد این است تا حصارها ومحدودیت ها را کنار زده و با حضور در جامعه و بروز استعدادهایش در زمینه هنری تابوی افکار غلط را بشکند .

وی با معرفی چند تن از دوستان خود که به نوعی ازانواع معلولیت رنج می برند اما هر کدام مشغول به کار هنری یا شغل خاصی هستند از ما خواست تا با آنها هم صحبت کنیم و از هنر آنها نیز برای دیگران بگوییم.

برای افرادی که با وجود سلامت کامل جسمانی قدر این نعمت الهی را نمی دانند و از شرایط مناسبی که در اختیار دارند به طور کامل بهره برداری و استفاده نمی کنند.

این هنرمند معلول خوانساری  اظهار می داشت مدت یک ماه در شرکت چند منظوره بهزیستی کار می کرده و حتی در آن شرکت سهام نیز داشته اما مدتی است که شرکت تعطیل شده و او هم خانه نشین شده است.

مریم هوشنگی هم چنین اظهار می داشت هنوز خیلی از مردم باورشان نشده که من و امثال افرادی چون من حق زندگی و هرآنچه که متعلق به زندگی است را داریم.ن خبر:

0203

0601

0708

09
در پایان صحبت های این هنرمند معلول شهرستان خوانسار باید این نکته را نیز افزود که مسئولان بهزیستی شهرستان می توانند با ایجاد مکانی برای معلولان زمینه آشنایی و حتی ازدواج آنها را فراهم آورده تا درسایه زندگی مشترک بخش بزرگی از امنیت روانی معلولین و نیازهای روانی آنها تامین شود و موجب بهتر شدن کیفیت زندگی این افراد شود .

شنیده هایمان را از صحبت های این هنرمند معلول شهرمان تابلویی پر نقش و نگار یافتیم ، تابلویی از اراده و ایمان از صبر و استقامت و هنر ایستادگی در برابر فراز و نشیب های زندگی و او را الگو و نمونه ای یافتیم برای معرفی و شناساندن به جوانان و نوجوانان شهر و مرزو بوم مان امید که همواره این افراد و مسیر و حرکت آنها در زندگی الگویی باشد برای ما و نسل جوان ما.

اضافه کردن دیدگاه جدید

جدیدترین ها