چاپ این خبر
کد خبر : 50999
۱۰:۰۰ ق.ظ - پنج شنبه ۱۳۹۵/۰۱/۱۲
1529091_473-210

اتاق‌‌های فکری که آمریکا «وقف» اپوزیسیون‌سازی و کودتا کرده است

همزمان با کارزار مستمر برای بی‌ثبات‌سازی رژیم‌های غیرهمسو با آمریکا، نِد پیوسته در حال اعمال نفوذ بر انتخابات و براندازی دولت‌های متمایل به چپ و رژیم‌های دموکراتیک مخالف آمریکا در سرتاسر جهان بوده است. این کار از طریق پشتیبانی مالی یا مشاوره راهبردی به گروه‌های اپوزیسیون، احزاب سیاسی، روزنامه‌نگاران و پایگاه‌های خبری انجام می‌گیرد.

به گزارش پایگاه خبری چشمه سار به نقل از مشرق نیوز،«آزادی»، «حقوق بشر»، «مطبوعات آزاد»، «انجمن‌های مردم نهاد»، «جامعه مدنی» و… واژ‌ه‌های آشنایی هستند که دست کم در دو دهه اخیر به شاه بیت کلام مقامات آمریکایی و رسانه‌های جریان اصلی این کشور در نسبت با کشورهای در حال توسعه، به ویژه کشورهایی با حکومت ناهمسو با آمریکا، تبدیل شده‌اند.

از سویی دیگر در این سال‌ها شاهد سربرآوردن طیف‌هایی از فعالان اجتماعیِ ظاهرا غیرسیاسی با عنوان «فعال حقوق بشر» یا «فعال مدنی» یا عناوینی این چنین در این کشورها هستیم که در نگاه اول هدفی جز ارتقاء امور اجتماعی و انسانی در کشورهایشان ندارند (و احتمالا بسیاری از آن‌ها دست‌کم با این نیت وارد این حوزه‌ها می‌شوند). لیکن نگاهی دقیق‌تر و موشکافانه‌تر به نوع آموزش‌ها، کارگاه‌های آموزشی، ارتباطات فرامرزی و بین‌المللی و گردش مالی این طیف‌ها، حقایقی را آشکار می‌کند که اتفاقا تا بن دندان سیاسی و هدفمند هستند.

در سطور پیش رو قصد داریم با تکیه بر شواهد و مصادیقی مربوط به سال‌هایی نه چندان دور، نگاهی متفاوت به ریشه‌ها و سازو کارهای یک پدیده شاید پست-مدرن بیاندازیم که چند سالی است به یک بازیگر مهم در عصر «جهانی‌سازی» تبدیل شده است: NGO یا سازمان‌های غیردولتی (یا به تعبیر داخلی، سازمان‌های مردم-نهاد به عنوان کوتاه‌شده «سمن»).

غیردولتی‌های دولت‌مدار

در دسامبر سال ۲۰۱۲، پلیس مصر به حکم دادستانی به ۱۷ دفتر متعلق به ۱۰ NGO «حامی دموکراسی» (از جمله چهار سازمان آمریکایی) حمله کرد و آن‌ها را بست. همچنین ۱۶ شهروند آمریکایی که به گفته دولت مصر هویت و فعالیت خود را ثبت نکرده بودند، به پشتیبانی از جنبش اعتراضی ۶ آپریل، از طریق تزریق پول غیرقانونی متهم شدند. به گفته پلیس، این افراد حاکمیت ملی مصر را نقض کرده بودند.
دستگیری فعالان NGOها در مصر،۲۰۱۲

دولت آمریکا فشار سنگینی بر دولت مصر وارد کرد تا جلوی محاکمه اتباع خود را بگیرد. شماری از مقامات دیپلماتیک ارشد آمریکایی به قاهره سفر کردند و واشینگتن حتی دولت مصر را به قطع کمک نظامی ۳ میلیارد دلاری و کمک اقتصادی ۲۵۰ میلیون دلاری خود تهدید کرد. دادستان کل مصر ۷ نفر از متهمان، از جمله سم لحود، پسر وزیر حمل و نقل دولت اوباما را ممنوع الخروج کرد.

سم لحود؛ از فعال‌ترین آمریکایی‌های دخیل در انقلاب مصر

به جز این ۷ نفر، بقیه آمریکایی‌ها به سرعت مصر را ترک کردند و آن هفت نفر هم حتی زحمت حضور در دادگاه را به خود ندادند. دولت امریکا برای آن ۷ نفر ۵ میلیون دلار وثیقه به دولت مصر داد و آن‌ها را با هواپیمای نظامی از کشور خارج کرد.

در پی این رویداد، یک موج عظیم رسانه‌ای و مطبوعاتی علیه دولت و پلیس مصر به وجود آمد که دولت را به پارانویا و توهم نسبت به دخالت خارجی متهم می‌کرد تا توجهات را از روند کند اصلاحات، یک سال پس از شروع انقلاب، منحرف کند. در این موج اما هیچ اشاره‌ای به ماهیت و منابع مالی این «سمن»ها (NGOها) نشد.

آن ۴۳ متهم در جریان دستگیری و دادگاه، از سوی دولت و رسانه‌ها اعضای «ان جی او» ها خوانده می‌شدند. آن‌ها برای پنج سازمان خاص کار می‌کردند: فریدم هاوس (Freedom House)، موسسه ملی دموکرات (National Democratic Institute)، موسسه بین المللی جمهوریخواه (International Republican Institute)، مرکز بین المللی روزنامه نگاران و بنیاد کنراد آدنائور. تنها یکی از این موسسات، یعنی مرکز بین المللی روزنامه نگاران را می توان یک سازمان غیردولتی محسوب کرد که بخش عمده بودجه خود را مستقیم یا غیرمستقیم از یک دولت نمی‌گیرد.

موسسه ملی دموکرات(NDI) به مدیریت مادلین آلبرایت و موسسه بین‌المللی جمهوریخواه(IRI)، به مدیریت سناتور جان مک کین، نماینده احزاب دموکرات و جمهوری‌خواه هستند.
مادلین آلبرایت، وزیر خارجه اسبق آمریکا و مدیرNDI
سناتور جان مک کین، مدیر IRI

این دو در کنار «مرکز شرکت‌های خصوصی بین‌المللی» (نماینده اتاق بازرگانی آمریکا) و «مرکز همبستگی» (نماینده فدراسیون کارگران آمریکا و کنگره سازمان‌های صنعتی‌)، چهار موسسه اصلی تشکیل‌دهنده بنیاد «موقوفه ملی برای دموکراسی» National Endowment for Democracy هستند.

NED یک موسسه پرداخت‌کننده کمک هزینه است که بیش از ۹۰ درصد بودجه آن را حکومت ایالات متحده تامین می‌کند. از سوی دیگر، «فریدم هاوس» هم که مدعی استقلال است، بخش عمده بودجه اش را از NED می‌گیرد.

«بنیاد کنراد آدنائور»، که بسیاری از تحلیلگران آن را نسخه آلمانی «NED» می‌دانند، یک بنیاد غیرانتفاعی وابسته به اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان است. ۹۰ درصد بودجه آن توسط دولت آلمان تامین می شود ( لازم به ذکر است که در اینجا دولت به عنوان مجموعه نهادهای حاکمیتی، و نه فقط قوه مجریه، مد نظر است. در متون سیاسی خارجی مراد از دولت همین است.)

نتیجه این که، ]چهار تا از پنج سازمان درگیر در انقلاب مصر اصولا غیردولتی نیستند و کاملا مورد حمایت حکومت‌های خاص قرار دارند.

فریدم هاوس، که به عنوان موسسه اصلی در رتبه‌بندی کشورهای از نظر سطح آزادی‌های سیاسی و اجتماعی جا افتاده است، به راست‌گرایی و داشتن تعصب «نئولیبرالی» معروف است. در رتبه‌بندی‌های سالانه این موسسه، دو فاکتور بیش از هر چیز دیگری دخیل هستند: یک، انطباق اقتصاد یک کشور با اقتصاد بازار آزاد لیبرالی، و دوم، همسویی آن با سیاست خارجی ایالات متحده امریکا.

برای مثال در رتبه‌بندی ۲۰۱۲ این موسسه، امتیاز کلی کشور بولیوی از «آزاد» به «تا حدی آزاد» کاهش یافت. دلیل اصلی این امر اعتراضات مردمی در این کشور برای کناره‌گیری میلیونر تحصیل کرده آمریکا، «گونزالو سانچز دو لوسادا»، بود. سانچز طرح آمریکایی «خصوصی‌سازی همه‌جانبه و سریع» را به اجرا گذاشته بود، که موجب خشم شدید مردم بولیوی شد.
نمونه‌ای از رتبه‌بندی‌های فریدم هاوس

یعنی به دلیل حاکم شدن دولتی که رییس جمهوری آن «ایوو مورالز» برای اولین بار در تاریخ بولیوی، حقوق بومیان این کشور را به رسمیت شناخت (که متاسفانه لیبرال‌های وطنی هم به تاسی از نئولیبرال‌های غرب او را «پیژامه پوش» می‌نامند) فریدم هاوس وضعیت این کشور را با کشور «بوتسوانا» یکی در نظر گرفت که از اولین انتخابات خود در سال ۱۹۶۵، به صورت تک حزبی اداره می‌شود!
ایوو مورالز، رییس جمهور مردمی بولیوی

بدترین سازمان‌ها از نظر این وابستگی، IRI و «NDI» هستند. این دو سازمان با این اهداف از NED پول می‌گیرند: فعالیت در خارج از کشور جهت رشد احزاب سیاسی، موسسات و روندهای انتخاباتی، اتحادیه‌های کارگری آزاد، بازار آزاد و سازمان‌های تجاری آزاد.

در شش مارچ ۲۰۱۳، یک راهپیمایی اعتراضی توسط سازمان‌های جامعه مدنی آمریکا جلوی دفاتر «نِد» در واشینگتن انجام گرفت که تظاهرات‌کنندگان شعار می‌دادند: «به دموکراسی در هیچ کجای دنیا حمله نکنید! نِد را ببندید!»

اعضای اتحادیه‌های کارگری و فعالان کارگری آمریکا سال‌هاست که در اعتراضات و کمپین‌های خود از «مرکز همبستگی» می‌خواهند که پیوندهای خود را با نِد قطع کند.

هیات مدیره

رییس نِد، «ریچارد گفارت»، نماینده دموکرات سابق کنگره و مدیرعامل یک شرکت خصوصی مشاوره و لابی‌گری است. علاوه بر او، مجموعه‌ای از لابی‌گران و مشاوران سیاسی، اعضای سابق کنگره، سناتورها و سفراء، اعضای ارشد اندیشکده‌ها و مقامات نظامی و امنیتی سابق در هیات مدیره نِد حضور دارند.

ریچارد گفارت، مدیر نِد

افرادی چون «جای اِی. بون، بانکدار بین‌المللی سابق و مدیر سابق یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های سرمایه‌گذاری بین‌المللی به نام مودی، «کنث دوبرستاین، جانشین رییس کارکنان کاخ سفید در دولت ریگان، «مارتین فراست»، نماینده سابق کنگره، ویلیام گالستون، افسر سابق نیروی دریایی آمریکا و شاگرد مستقیم لئو اشتراوس، فیلسوفی که پدر معنوی نومحافظه‌کاران آمریکا محسوب می‌شود.
لئو اشتراوس، فیلسوف سیاسی و پدر معنوی نئوکان‌های آمریکا

در بین اعضای هیات مدیره، ۴ نفر از موسسان اندیشکده فوق محافظه‌کار «پروزه یک قرن آمریکایی جدید» هم حضور دارند: فرانسیس فوکویاما (نویسنده کتاب معروف پایان تاریخ)، ویل مارشال (موسس اندیشکده نئو دموکرات، که قصد دارد سیاست‌های حزب دموکرات را به راست تغییر جهت دهد)، «وین وبر» نماینده سابق کنگره، زلمای خلیل زاد، سفیر آمریکا در عراق، افغانستان و سازمان ملل در دوران ریاست جمهوری بوش و عضو حلقه نئوکان‌های حزب جمهوری خواه.
فرانسیس فوکویاما، مهم ترین تئوریسین نئولیبرالیزم سلطه‌گر آمریکایی

کتاب معروف «پایان تاریخ» فرانسیس فوکویاما

تاریخچه اجمالی NED

بنیاد «موقوفه ملی برای دموکراسی» (به اختصار نِد) در ۱۹۸۳ تاسیس شد، یعنی زمانی که دولت آمریکا با چالش‌های زیادی بر سر عملیات نظامی مخفی و آموزش و تامین مالی گروه‌های شبه نظامی و جوخه‌های مرگ ضدچپ در آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی رو به رو بود.

نِد شکل گرفت تا کانالی قانونی و آشکار برای حکومت آمریکا جهت تامین مالی گروه‌های اپوزیسیون ضد دولت‌های ناهمسو با ایالات متحده در سرتاسر دنیا باشد. در واقع، تاسیس نید، تلاش دولت آمریکا برای اصطلاحا ماله‌کشی بر افتضاح عملیات مخفی سیا در کشورهای دیگر با هدف کودتا بود (ایران، نیکاراگوئه، شیلی، کوبا،….).

آلن واینشتاین، استراتژیست معروف یهودی آمریکایی، که در تصویب طرح تاسیس نِد نقش فعالی داشت، در مقاله‌ای در واشینگتن پست(۱۹۹۱) آشکارا نوشت: «بسیاری از کارهایی که ما امروز انجام می دهیم، ۲۵ سال پیش به صورت مخفیانه توسط سیا انجام می‌گرفت.»
آلن واینشتاین

در سال ۱۹۹۶، اندیشکده متنفذ «هریتِج»، در زمان بحث‌های کنگره آمریکا درباره ادامه یا عدم ادامه تامین مالی نِد توسط کنگره، در گزارشی تفصیلی به دفاع از عملکرد نِد به عنوان یک ابزار مفید در سیاست خارجی آمریکا پرداخت:

«نِد یک اسلحه ارزشمند در جنگ بین‌المللی ایده‌هاست. نِد منافع ملی آمریکا را با ایجاد دموکراسی‌های باثبات و دوست آمریکا، در نقاط استراتژیک دنیا، به پیش می‌برد. آمریکا نمی‌تواند چنین ابزار مفیدی را در سیاست خارجی دور بیاندازد. گرچه جنگ سرد پایان یافته، اما جنگ جهانی ایده‌ها همچنان در جریان است.»

علاوه بر کارزار مستمر برای بی‌ثبات سازی رژیم‌های دشمن آمریکا (همچون چین، کوبا و ایران)، نِد پیوسته در حال اعمال نفوذ بر انتخابات و براندازی دولت‌های متمایل به چپ و رژیم‌های دموکراتیک مخالف آمریکا و سرتاسر جهان بوده است. این کار از طریق پشتیبانی مالی یا تعلیم و مشاوره راهبردی به گروه‌های اپوزیسیون، احزاب سیاسی، روزنامه‌نگاران و پایگاه‌های خبری انجام می‌گیرد.

از ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸ نِد از یک اپوزیسیون سیاسی راستگرا علیه دولت دموکراتیک پرزیدنت «اسکار آریا» در کاستاریکا حمایت مالی می‌کرد. اسکار آریا، سیاستمدار محبوب و برنده جایزه صلح نوبل بود که با سیاست‌های خشن رونالد ریگن در آمریکای مرکزی مخالفت می‌کرد.
اسکار آریا، رییس جمهور سابق و محبوب کاستا یکا

در دهه ۱۹۸۰، نِد در برنامه «دفاع از دموکراسی» در فرانسه بر علیه حکومت سوسیالیست «فرانسوا میتران» فعال بود، چرا که به اعتقاد دولت آمریکا، تحت حکومت میتران، حزب کمونیست فرانسه در حال پر و بال گرفتن بود. نِد مستقیما به سازمان‌های راست‌گرای ضدکمونیست همچون «اتحادیه ملی بین دانشگاهی» پول می‌داد.

در ۱۹۹۰، نِد با حمایت از گروه‌ها و سازمان‌های راست‌گرا و خالت آشکار در روند انتخاباتف موفق شد حکومت چپ‌گرای ساندنیست‌ها به رهبری «دانیل اورتگا» را کنار بزند.
دانیل اورتگا، رهبر ساندنیست های نیکاراگوئه

در سال ۲۰۰۴، با حمایت مالی و تحریک نِد، کودتایی علیه رییس جمهور محبوب و پیشروی هائیتی، «ژان-برتران آریستیده» انجام گرفت که منجر به برکناری او شد.

درباره نقش نِد در کودتای نافرجام سال ۲۰۰۲ علیه دولت قانونی چپ‌گرای «هوگو چاوز» در ونزوئلا، شواهد و مدارک زیادی منتشر شده است. بلافاصله بعد از انجام کودتا، در حالی که چاوز در بازداشت کودتاگران بود، رییس وقت «موسسه بین‌المللی جمهوری خواه» (یکی از سازمان‌های اصلی تشکیل‌دهنده نِد) در یک کنفرانس مطبوعاتی از سرنگونی چاوز استقبال کرد:

«موسسه ما به عنوان پلی میان احزاب سیاسی ونزوئلا و همه گروه‌های جامعه مدنی عمل می‌کرد تا به ونزوئلا در برقراری یک آینده دمکراتیک نوین یاری برساند.»

البته این کودتا در نهایت با مقاومت اقشار فرودست طرفدار چاوز و ارتشی‌های وفادار به او شکست خورد و او دوباره دولت را در دست گرفت.
هوگو چاوز بعد از آزادی از بازداشت کودتاچیان پس از شکست کودتای نافرجام علیه او ۲۰۱۲
همین موسسه به عنوان زیرمجموعه نِد، در سال ۲۰۰۹ در براندازی دولت منتخب «مانوئل زلایا» نقش‌آفرینی کرد. دلیل این اقدام، تلاش زلایا برای تشکیل اتحادیه اقتصادی مخالف بازار آزاد میان هندوراس، ونزوئلا، بولیوی و کوبا و همچنین مخالفت با خصوصی‌سازی شرکت مخابرات دولتی هندوراس بود.

مانوئل زلایا

در همان زمان، گزارش‌های موثقی وجود داشت که شرکت AT&T، اپراتور بزرگ مخابراتی آمریکا قصد دارد شرکت‌های مخابراتی دولتی در امریکای لاتین را بخرد و به همین دلیل، پول در اختیار IRI و شخص جان مک کین قرار می داد تا هر دولتی را که در آمریکای لاتین با فروش شرکت مخابرات خود مخالفت می کند، هدف تخریب قرار دهند.

منابع:

http://www.thirdworldtraveler.com/Blum/TrojanHorse_RS.html

https://consortiumnews.com/2014/02/27/a-shadow-us-foreign-policy

http://www.counterpunch.org/2014/02/28/the-national-endowment-for-democracy-in-venezuela

http://www.antiwar.com/paul/paul79.html

http://www.globalresearch.ca/why-russia-shut-down-national-endowment-for-democracy-ned-fronts/5466119

http://www.theguardian.com/world/2015/jul/28/national-endowment-for-democracy-banned-russia

 

 

telegram

اضافه کردن دیدگاه جدید

جدیدترین ها