چاپ این خبر
کد خبر : 66589
۸:۰۰ ق.ظ - دوشنبه ۱۳۹۵/۱۰/۲۰
8

نگاه غربی مروجان دولتی به خشونت علیه زنان

وقتی معاونت امور زنان ریاست جمهوری برای سازمان‌های جهانی خوراک تهیه می‌کند. این روزها جریانی دولتی سعی در پیشبرد اهداف جهانی‌سازی به ویژه در حوزه‌های اجتماعی دارد و در این راه دست از سر حوزه‌های زنان، کودکان و آموزش بر نمی‌دارد.

به گزارش پایگاه خبری چشمه سار به نقل از جوان آنلاین، این روزها جریانی دولتی سعی در پیشبرد اهداف جهانی‌سازی به ویژه در حوزه‌های اجتماعی دارد و در این راه دست از سر حوزه‌های زنان، کودکان و آموزش بر نمی‌دارد. توانمندسازی زنان، به رسمیت شناختن روسپی‌گری، مبارزه با خشونت علیه زنان کلید واژه‌های این جریان مرتبط با منابع فکری و مالی خارجی هستند. گسترش فعالیت در فضای مجازی و تحرکات در مجامع اجتماعی این جریان توجه صاحب‌نظران و کارشناسان را به این مسئله بیش از گذشته جلب کرده است.

دولت و زیرمجموعه‌های آن اخیراً نشانی غلطی در مورد زنان به جامعه مخابره می‌کنند و از میان توده مردم برای کدهای خود از جمله خشونت علیه زنان طرفدار جمع می‌کنند. در حالی که برنامه‌های دولت در حوزه اجرا چه در عرصه داخلی و چه در عرصه بین‌المللی خشونت‌زا هستند. به بیان دیگر جریانی با اطلاع یا بدون اطلاع دولت اما وابسته به جریانات دولتی علیه زنان جامعه تولید خشونت می‌کند و بعد خودش شعار مبارزه با خشونت علیه زنان را سر می‌دهد و با یک ژست سیاسی برنامه‌های جهانی‌سازی خود را به اسم مبارزه با خشونت به فرهنگ مردم تحمیل می‌کند. در این راستا شبنامه‌هایی هم توزیع می‌کند و فعالیت خود را در فضای مجازی گسترش می‌دهد.

معصومه بیگم طاهری، استاد حوزه و کارشناس حقوق بین‌الملل و فعال مسائل زنان به «جوان» می‌گوید: خشونت علیه زنان یک واقعیت جهانی و بیشتر یک مسئله فرهنگی است و منحصر به یک کشور هم نیست، در تمام دنیا وجود دارد. اسلام هرگونه خشونتی را چه علیه مردان و چه علیه زنان و چه کودکان و چه سالمندان و… اساساً خشونت و ظلم علیه هر انسان را رد می‌کند.
وی می‌افزاید: در کشور ما قوانین خوبی هم برای جلوگیری و برخورد با مصادیق آن وجود دارد، اما تجربه نشان داده که فقط کار فرهنگی می‌تواند در این زمینه راهگشا باشد. بنابراین باید وجود خشونت علیه زنان را بپذیریم و آسیب‌های آن باید از سوی صاحب‌نظران دینی و اجتماعی و با نگاه فرهنگی ریشه‌یابی شود.

طاهری ادامه می‌دهد: از سوی دیگر باید مراقبت کرد این موضوع سیاسی نشود، بلکه در بررسی خشونت علیه زنان باید به این سؤالات پاسخ داده شود که اساساً در جامعه ما خشونت علیه زنان هست یا احساس خشونت علیه زنان(این دو با هم فرق مبنایی دارند)، آیا این خشونت رو به رشد است یا خیر؟ اگر رو به رشد است در کدام مناطق و میان کدام قومیت‌ها و چرا؟ باید برای احساس خشونت و وجود خشونت مفهوم‌سازی و تعریف ارائه شود. خلأها در قانونگذاری و اجرا احصا شود و برای چه باید کردشان پاسخ مناسبی یافت.

خوراک‌پزی معاونت زنان برای سازمان‌های جهانی
این استاد حوزه خاطر نشان می‌کند: این مسائل با بخشنامه درست نمی‌شود و باید بر اساس دستورات پیامبر(ص) و ائمه(ع) و بیانات امام(ره) و رهبر انقلاب ریشه‌ای و از مدارس و آموزش و پرورش حل شود. نه اینکه با طرح بدون فکر و برنامه آنها، آن هم خارج از فضای نخبگان و خواص و در ملأ عام برای اتاق‌های فکر غرب خوراک تهیه کنیم.

طاهری تصریح می‌کند: متأسفانه بعضی از حرکات، تداعی جوسازی‌های سال ۸۳ را می‌کنند که پروژه خشونت علیه زنان با کمک سازمان‌های بین‌المللی و با همکاری مرکز مشارکت امور زنان و وزارت کشور وقت انجام شد که در نتیجه آن عنوان شد ۶۸ درصد از زنان ایران تحت خشونت خانگی هستند. در آن زمان گزارشگر ویژه خشونت، خانم یاکین آرتورک، که به دعوت کشورمان به ایران آمده بود و از مراکز اجتماعی و حتی زندان‌ها بازدید به عمل آورد در بخش مهمی از گزارش بسیار منفی و سیاه‌بافانه خود از نتایج همان تحقیق به عنوان منبع استفاده کرد. این نشان می‌دهد آنها حرف‌های ما و آمارهای داخلی‌مان را رصد می‌کنند تا علیه خودمان بهره‌برداری کنند. طاهری می‌گوید: انگلستان و فرانسه در صدر کشورهایی هستند که خشونت علیه زنان در آنها به بالاترین آمار و بدترین صورت‌ها وجود دارد، چرا این مسئله آنها وارد شورای حقوق بشر و صحن شورای امنیت نمی‌شود؟ اما مسئله ما سریع حقوق بشری و امنیتی می‌شود و خوراک غرب برای ضربه زدن به کشور ما را فراهم می‌کند؟ و جالب اینکه در نهایت هم نتیجه این کار باعث ظلم و تبعیض بیشتر علیه جامعه زنان ما می‌شود.

القای سیستماتیک احساس خشونت علیه زنان
به گفته این کارشناس امور زنان تبلیغاتی هم که درباره خشونت علیه زنان می‌شود، بیشتر در تهران متمرکز است و از سوی کسانی مطرح می‌شود که دلسوز واقعی زنان نیستند و فقط قصد بزرگنمایی و سیاه‌نمایی علیه اسلام را دارند.

طاهری می‌افزاید: در بحرین و سوریه بدترین جنایات و شکنجه‌ها در مورد زنان اعمال می‌شود، اما همین جریانات داخلی و خارجی که تمام ابعاد مسائل زنان را در کشور ما بزرگ می‌کنند، یک بیانیه دو خطی تا کنون صادر نکرده‌اند. یعنی در یک جبهه دوگانه کار می‌کنند. چنین مجامعی اصلاً حق اظهارنظر در مورد مسائل زنان کشور ما را ندارند، چون کاملاً مشخص است تعریفی از عدالت در حوزه زنان را ندارند و فقط برای خوشامد گروهی و استفاده یک جریان خاص این مسائل را مطرح می‌کنند. تا زمانی که گفتمانی جدی و مستمر آسیب‌ها و راه‌حل‌ها را دنبال نکند، مسئله نه‌تنها حل نمی‌شود، بلکه بدتر هم می‌شود. طاهری می‌گوید: الان که چند ماه است برخی سایت‌ها یا پایان‌نامه‌ها و مطالعات روی خشونت علیه زنان تمرکز کرده‌اند، پی می‌بریم جریانی به جای اینکه دنبال راه‌حل باشد، ایجاد و القای احساس خشونت را به صورت سیستماتیک در دستور کار دارد.

جعل مسئله در حوزه زنان ایرانی
این کارشناس امور زنان، طرح مسئله روسپی‌گری را به عنوان نماد خشونت شدید علیه زنان مطرح و بیان می‌کند: اعضای ILO به این نتیجه رسیده‌اند که روسپی‌گری به هیچ عنوان نباید قانونی شود، اما در کشور ما تعدادی از زنان زیر پرچم معاونت امور زنان و خانواده ریاست‌جمهوری و در کشور اسلامی ما قائل به این هستند که باید روسپی‌گری را بپذیریم و به عنوان یک مسئله جهانی به آن نگاه کنیم و به آنها انگ تن‌فروشی نزنیم و به عنوان کارگر جنسی آنها را به رسمیت بشناسیم و به خودشان جسارت می‌دهند چنین حرف‌هایی بزنند. آنها حتی ایجاد کارگاه‌هایی برای توانمند‌سازی اقتصادی روسپیان را نیز قبول ندارند زیرا در آمد این کارگاه‌ها نمی‌تواند با درآمد نامشروع آنها برابری کند.

در حال حاضر متأسفانه تریبون حوزه زنان دست چنین آدم‌های سخیفی است. چطور نمی‌توانند بین کسی که از روی اجبار اقتصادی دست به این کار می‌زند و کسی که مجرم است فرق قائل شوند و بعد جرئت می‌کنند و می‌گویند روسپی‌گری یک مسئله جهانی است در حالی که از نظر دنیا یک چیز غیرقانونی است. ما باید به شدت از سیاسی کردن زمینه‌های اجتماعی به ویژه حوزه زنان پرهیز کنیم، چون فقط با این کار شرایط را بدتر می‌کنیم. برخی از مسائلی که چنین جریاناتی در کشور مطرح می‌کنند، اصلاً مبتلابه جامعه ایران نیست؛ مثل ختنه زنان و ازدواج کودکان بعد این را آنقدر مطرح می‌کند، برایش همایش می‌گذارند، درباره‌اش پایان‌نامه می‌نویسند تا جامعه فکر می‌کند واقعاً این اولویت زنان جامعه ماست؛ بعد دنبال راه حل برای اینها می‌گردند و سیاه‌نمایی می‌کنند، در صورتی که بسیاری مسائل شایع و اساسی زنان و دختران روی زمین مانده است.

اضافه کردن دیدگاه جدید

جدیدترین ها